كرمان و ايلخانان مغول از خود شايستگى نشان داد و به حكومت يزد و ميبد منصوب شد . امير مبارز الدين محمد ( 723 - 760 ه . ق . ) ( 1323 - 1358 م . ) هنگام درگذشت شرف الدين مظفر فرزندش مبارز الدين كه بيش از 13 سال نداشت ، براى دفع شر دشمنان پدرش به اولجايتو پناه برد و تا دورهء ايلخانى در اردوى ايلخانى مقيم بود . زمانى كه ابو سعيد جانشين او شد ، به فرمان وى امير مبارز مقام سابق خود را به دست آورد . بعد از درگذشت ابو سعيد ، به دليل بروز هرج‌ومرج در كشور ، امير مبارز الدين هم به فكر استقلال افتاد . در سال 759 هجرى شاه شجاع و شاه محمود پسران امير مبارز الدين همدست شدند ، سپس پدر خود را تنبيه و كور كردند . شاه شجاع ( 760 - 786 ه . ق . ) ( 1358 - 1384 م . ) شاه شجاع بعد از كور كردن پدر خود زمام امور را در دست گرفت و شاه محمود برادر خود را به حكومت عراق عجم و ابرقو منصوب كرد . در سال 744 هجرى شاه محمود از اطاعت برادر خود سرپيچيد و شاه شجاع عازم سركوبى او شد . سرانجام بين آنها صلح برقرار شد ، ليكن شاه محمود پنهانى با سلطان اويس ايلكانى همدست شد و در سال 765 هجرى به اتفاق ياران خود با شاه شجاع جنگيد . شاه شجاع شكست خورد و در شيراز متحصن شد . اين‌بار نيز بين طرفين صلح برقرار گرديد . سپس شاه شجاع رهسپار ابرقو شد و در سال 766 هجرى به دليل اوضاع آشفته كرمان ، آن شهر را تصرف كرد و در سال 767 هجرى عازم تصرف شيراز شد . در نزديكى فسا جنگى بين دو برادر درگرفت كه به فتح شاه شجاع منجر شد . در سال 781 هجرى شخصى به نام عادل آقا در سلطانيه قيام كرد و در صدد تاخت و تاز به قلمرو آل مظفر برآمد . شاه شجاع به مقابلهء وى شتافت و پس از تصرف سلطانيه ، عادل آقا را عفو كرد و به شيراز برگشت .